Internetowy poradnik

Strona główna > Turystyka > O Giewoncie

O Giewoncie

Sobota 26 października 2013, przez natatry

Masyw Giewontu należy do części Tatr Zachodnich, położonej najbliżej Zakopanego.

Stare przewodniki nazwą Giewont określały cały trój wierzchołkowy masyw, którego partie szczytowe tworzy łukowato wygięta ku południowi skalista grań o długości 3 kilometrów. Zbudowana jest z szarych i różowych wapieni krynoidowych jury środkowej, na północnym zachodzie znajduje się przełęcz Bacuch i Przełęcz Białego. Masyw Giewontu wraz ze wszystkimi powiązanymi z nim grzbietami, jest otoczony przez walne doliny. Po zachodniej i południowej stronie jest to Dolina Małej Łąki, po wschodniej i południowej ciąg dwóch dolin: Dolina Bystra oraz jej górna odnoga Dolina Kondratowa.
Najwyższy wierzchołek masywu Giewontu, zbudowany jest z wapiennej górnej jury. Tak zwany Wielki Giewont wznosi się na wysokość 1894 metrów n.p.m., Choć nie jest to najwyższy wierzchołek w Tatrach, to z pewnością jest najpopularniejszy, bowiem Tatry najbardziej kojarzą się z tym szczytem. Do rangi symbolu urósł ustawiony w 1901 roku piętnastometrowy metalowy krzyż o kratkowanej konstrukcji. Został on wykonany w częściach przez fabrykę Józefa Góreckiego. Stał się celem tysięcy wycieczek i pielgrzymek o motywach nie tyle turystycznych, co religijnych.

Najniższym szczytem masywu Giewontu jest Mały Giewont, ma 1728 m n.p.m.
Oddzielony jest od głównego szczytu szerokim siodłem (Giewoncka Przełęcz). Na północ od niego, do Dolinki Małej opada bardzo urwisty Żleb Kirkora, który powstał w miejscu przesunięcia się skał. Nazwany został tak na cześć zakopiańskiego lekarza i taternika - Michała Kirkora. Wytyczył on i oznakował szlak turystyczny w 1902 roku właśnie w tym żlebie. Był to bardzo trudny i niebezpieczny szlak, został zamknięty z powodów ogromnej ilości wypadków. Do dzisiaj jednak znajdują się odważni ludzie, którzy wchodzą przez ten groźny żleb. Większość takich prób kończy się jednak tragicznie ponieważ szlaki nie są zamykane bez powodów.

Mały Giewont ma najbardziej złożoną topografie ze wszystkich wierzchołków masywu.
W obrębie stoków Małego Giewontu przebiega granica pomiędzy płaszczowinami Giewontu i Czerwonych Wierchów, należącymi do serii wierchowej. Dolne części to margliste łupki i twarde wapienne kredowe płaszczowiny Czerwonych Wierchów.

Z trzech szczytów masywu Giewontu największymi wymiarami odznacza się wschodni Długi Giewont. Od najwyższego wierzchołka oddziela go szczerba. Kulminacyjny punk długiego
Giewontu znajduje się nad Szczerbą, przy zachodnim końcu poziomej skalistej grani o długości 200 metrów, w odległości ok. 400metrów od wierzchołka z krzyżem. Wymiary Długiego Giewontu robią wrażenie. Całkowita długość, bowiem wynosi ponad 1300 metrów.